Roman Polański jest trzykrotnie żonaty – każde z tych małżeństw to osobna historia, naznaczona zarówno autentycznym uczuciem, jak i dramatycznymi zwrotami akcji. Pierwsza żona porzuciła go dla innego, druga zginęła w jednej z najbardziej wstrząsających zbrodni XX wieku, trzecia trwa u jego boku od ponad trzech dekad. Życie uczuciowe reżysera to temat, który od lat elektryzuje opinię publiczną – nie tylko ze względu na towarzyszące mu tragedie, ale też dlatego, że każda z tych kobiet jest postacią znaczącą samą w sobie.
Barbara Kwiatkowska-Lass – pierwsza żona i pierwsza lekcja
Po raz pierwszy Polański ożenił się w 1959 roku. Jego wybranką była aktorka Barbara Kwiatkowska, którą poznał na planie filmu „Ewa chce spać”. Oboje byli wówczas na początku drogi – ona debiutantką, która podbiła polską publiczność, on ambitnym reżyserem przymierzającym się do pierwszych poważnych projektów.
W 1957 roku podczas jednej z tanecznych prób dostrzegł ją reżyser Tadeusz Chmielewski, który zdecydował o obsadzeniu Barbary w filmie „Ewa chce spać”. Aktorka miała wtedy 17 lat, mimo to zagrała bardzo dojrzale. To właśnie na tym planie po raz pierwszy skrzyżowały się ich drogi z Polańskim. Polański i Kwiatkowska najpierw zaprzyjaźnili się, potem zostali parą, aż w końcu – 9 września 1959 roku – mężem i żoną.
Roman Polański pomagał żonie w zdobywaniu ról i został jej agentem. Barbara Kwiatkowska nie znała francuskiego, ale kwestii uczyła się na pamięć. Tak wystąpiła między innymi w filmie „Tysięczne okno”, gdzie zagrała obok Jeana-Louisa Trintignanta, a w końcu również w „Co za radość żyć”, u boku Alaina Delona.
W tamtym czasie zdecydowała, że nazwie się „Lass”, ze względu na jej oryginalne, trudne do wymówienia dla producentów zagranicznych nazwisko. Podobno ten pseudonim miał kojarzyć jej się z lasem w rodzinnej wsi. Kariera Barbary nabierała tempa, a małżeństwo z Polańskim dawało jej dostęp do europejskich rynków filmowych. Paradoksalnie to właśnie ta kariera przyspieszyła koniec związku.
Barbara Kwiatkowska-Lass w trakcie zdjęć do filmu „Rififi w Tokio” poznała austriackiego aktora Karlheinza Böhma. Postanowiła napisać do Polańskiego list, że to koniec ich małżeństwa, ponieważ poznała miłość swojego życia. Małżeństwo przetrwało zaledwie 3 lata i zakończyło się rozwodem w związku z romansem kobiety.
Pierwsze małżeństwo Polańskiego było bezdzietne. Barbara Kwiatkowska-Lass zmarła 6 marca 1995 roku w Niemczech w wieku 55 lat. Urna z jej prochami spoczęła na krakowskim cmentarzu.
Sharon Tate – miłość i tragedia
Jak się poznali
Sharon i Roman poznali się latem 1966 roku w Londynie, gdy reżyser przygotowywał się do prac nad filmem „Nieustraszeni pogromcy wampirów”. Aktorkę przedstawił mu współproducent, Martin Ransonhoff, który jako szef wytwórni filmowej Filmways, Inc. akurat miał z nią podpisany siedmioletni kontrakt.
Początkowo reżyser widział w głównej kobiecej roli Jill St. John, jednak uległ namowom współproducenta i zgodził się obsadzić Tate. Miał jednak pewien warunek – aktorka musiała pracować w rudej peruce. Początki znajomości były dalekie od romantycznych – jak zgodnie oboje stwierdzili po latach, podczas pierwszej współpracy nad filmem we Włoszech działali sobie tylko na nerwy.
Uczucie rozkwitło jednak szybko. Pomimo traumatycznych przeżyć Holokaustu i stronienia od tak bliskich relacji, pod wpływem chwili Polański oświadczył się Sharon przy kolacji. Ślub wzięli 20 stycznia 1968 roku w londyńskim Chelsea Registry Office.
Małżeństwo i tragiczny koniec
Ślub z Sharon Tate odbył się w styczniu 1968 roku w Londynie. Oboje zamieszkali jednak w Los Angeles. W 1969 roku Sharon Tate była w ciąży. Miało to być pierwsze dziecko 36-letniego wówczas reżysera – jego pierwsze małżeństwo z Barbarą Kwiatkowską-Lass rozpadło się w 1962 roku i było bezdzietne.
Polański pracował wówczas w Londynie. W wakacje Sharon Tate, będąca już w zaawansowanej ciąży, wróciła do USA. 8 sierpnia, tuż po północy, grupa osób związanych z bandą Charlesa Mansona włamała się do willi Polańskich w Beverly Hills. Tate i jej przyjaciele zostali związani i okrutnie torturowani. W wyniku odniesionych obrażeń zadanych nożem Tate, będąca w ósmym miesiącu ciąży, zmarła.
Polański przeszedł poważne załamanie nerwowe i przez kilka lat kursował między Europą a USA. Śmierć Sharon Tate odcisnęła na nim piętno, które widoczne jest w wielu późniejszych filmach reżysera. Roman Polański pragnie, by ostatni raz w spokoju pożegnać się z żoną – bardzo chciałby odwiedzić grób, w którym spoczywają ciała ukochanej i ich nienarodzonego dziecka.
Sharon Tate była w ósmym miesiącu ciąży, gdy zginęła 9 sierpnia 1969 roku. Miała 26 lat. Ich nienarodzone dziecko pochowane zostało razem z nią.
Lata między małżeństwami – Nastassja Kinski
Po śmierci Sharon Tate Polański przez długi czas pozostawał sam. Po zabójstwie Sharon Tate 43-letni Polański poznał 15-letnią Nastassję Kinski. Według reżysera między nimi była relacja romantyczna, jednak sama aktorka zaprzeczała tym pogłoskom. Związek ten nigdy nie przerodził się w małżeństwo i pozostaje jednym z bardziej kontrowersyjnych epizodów w biografii reżysera.
Emmanuelle Seigner – trzecia żona i muza
Jak doszło do spotkania
W 1986 roku Polański poznał francuską aktorkę i modelkę Emmanuelle Seigner (ur. 1966), z którą się ożenił 30 sierpnia 1989 roku. Ich drogi skrzyżowały się przy okazji produkcji thrillera psychologicznego. Jej kariera nabrała tempa dzięki roli w thrillerze „Frantic” (1988, reż. Roman Polański), gdzie zagrała u boku Harrisona Forda. Współpraca z Polańskim okazała się kluczowa dla jej kariery, a także życia osobistego.
Emmanuelle Seigner urodziła się 22 czerwca 1966 roku w Paryżu. Jak przystało na osobę, która urodziła się w światowej stolicy sztuki, obcowała ze sztuką od dziecka. Jej dziadek Louis Seigner był związany z Comédie-Française, ojciec to znany fotograf, matka jest dziennikarką. Pierwsze sukcesy były jednak związane z pracą modelki, którą została w wieku 14 lat.
Różnica wieku między nimi wynosi ponad 30 lat. Kiedy ujawniono, że są razem, w prasie zawrzało. Ich relacji nie dawano żadnych szans, pisano o zbyt dużej różnicy wieku, wypominano poprzednie małżeństwa reżysera. Para udowodniła jednak, że to jedynie błędne domysły.
Rodzina i dzieci
Na początku Roman Polański nie chciał dzieci. Obawiał się rodzicielstwa i wszystkiego, co z nim związane, a podstawą takich obaw było przykre, wręcz dramatyczne doświadczenie z przeszłości. Druga żona reżysera, Sharon Tate, była w ósmym miesiącu ciąży, gdy została brutalnie zamordowana przez członków sekty Charlesa Mansona. To był 1969 rok. Minęło wiele lat, zanim filmowiec zdecydował, że chce być ojcem.
W 1993 roku para powitała na świecie córkę Morgane, a pięć lat później urodził się ich syn Elvis. Poszli w ślady rodziców i zagrali nawet małe role w filmach słynnego ojca. Jednak to Morgane bardziej zainteresowała się sztuką filmową.
Polański i jego dzieci mówią w domu po polsku. Mimo że rodzina na co dzień funkcjonuje we Francji, polskie korzenie są w niej żywe – co sama Morgane wielokrotnie podkreślała w wywiadach.
Roman Polański i Emmanuelle Seigner są razem od 1986 roku. Pobrali się 30 sierpnia 1989 roku. To najdłuższy związek w życiu reżysera – trwa ponad 35 lat.
Emmanuelle Seigner – muza i niezależna artystka
Emmanuelle Seigner stała się muzą i ważną współpracowniczką swojego męża, Romana Polańskiego, który obsadził ją w sześciu swoich znaczących filmach. Wśród nich znajdują się takie produkcje jak „Frantic” (1988), „Gorzkie gody” (1992), „Dziewiąte wrota” (1999), „Wenus w futrze” (2013), „Prawdziwa historia” (2017) oraz „Oficer i szpieg” (2019). Ta wielokrotna współpraca podkreśla głęboką artystyczną więź między małżonkami i znaczenie Seigner w dorobku reżysera.
W filmie „Wenus w futrze” (2013) Emmanuelle Seigner wcieliła się w postać Vandy, za którą otrzymała nominację do prestiżowej nagrody Cezara dla najlepszej aktorki. Poza karierą filmową, Seigner jest także wokalistką. Współpracowała z zespołem Ultra Orange, a w 2007 roku wydała album Ultra Orange & Emmanuelle.
Seigner publicznie broniła swojego męża przed oskarżeniami o gwałt. Jej lojalność wobec partnera wielokrotnie wywoływała dyskusje w mediach, jednak sama Emmanuelle konsekwentnie podtrzymywała swoje stanowisko.
Morgane Polański – córka, która poszła własną drogą
Morgane Polański urodziła się 20 stycznia 1993 roku w Paryżu. Ze względu na pochodzenie rodziców dorastała w dwujęzycznym środowisku, płynnie posługując się zarówno francuskim, jak i polskim. Ma młodszego brata, Elvisa.
By szlifować swój artystyczny warsztat, Morgane w wieku zaledwie 17 lat wyjechała do Londynu, gdzie podjęła studia na wydziale aktorstwa i reżyserii. Ukończyła Drama Centre London i Central School of Speech and Drama. Do studiowania w Wielkiej Brytanii przekonał ją ojciec, który sam zdobył na Wyspach sporo zawodowego doświadczenia.
Zadebiutowała na ekranie w filmie swojego ojca, Romana Polańskiego – „Pianiście” z 2002 roku. Przełom w jej karierze nastąpił w 2015 roku, kiedy to Morgane Polański zyskała międzynarodowe uznanie dzięki roli Księżniczki Gisli w popularnym serialu History Channel „Wikingowie”.
W 2021 roku Morgane Polański wyreżyserowała krótkometrażowy film „Through the Looking Glass”, który został doceniony między innymi na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Młoda gwiazda kina pracuje na planie nowego filmu, w którym wciela się w rolę słynnej, polskiej agentki i legendy brytyjskiego wywiadu, Krystyny Skarbek.
Elvis Polański – syn, który wybrał cień
W przeciwieństwie do Morgane, Elvis Polański pozostaje bardziej skryty i mniej obecny w mediach. Elvis dorastał w artystycznym domu – jego matka to uznana aktorka i piosenkarka, a ojciec to legenda kina. Sam wykazywał zainteresowanie fotografią, montażem i produkcją filmową.
Chociaż nie zdecydował się jeszcze na publiczną karierę w branży filmowej, pojawił się epizodycznie w kilku projektach jako asystent produkcji. Większą rolę nadal odgrywa tu prywatność – Elvis stroni od mediów społecznościowych i wzorowo chroni swoje życie osobiste.
Trzy małżeństwa, trzy różne światy
Patrząc na życie uczuciowe Romana Polańskiego jako całość, trudno nie dostrzec pewnego wzorca: każda z jego żon była kobietą o wyraźnej, własnej tożsamości artystycznej. Barbara Kwiatkowska-Lass była wschodzącą gwiazdą polskiego kina, Sharon Tate – ikoną Hollywood w rozkwicie kariery, Emmanuelle Seigner – uznaną aktorką i wokalistką z artystyczną rodziną w tle.
Pierwsze małżeństwo trwało zaledwie trzy lata i skończyło się rozwodem. Drugie – niespełna dwa lata, przerwane przez zbrodnię, która wstrząsnęła światem. Trzecie trwa do dziś i wydaje się być tym, które Polański budował najświadomiej – związek z Polańskim, mimo kontrowersji, jest jednym z najbardziej trwałych w świecie filmowym.
Emmanuelle Seigner stała się muzą i ważną współpracowniczką swojego męża, Romana Polańskiego, który obsadził ją w sześciu swoich znaczących filmach. To partnerstwo – zarówno życiowe, jak i artystyczne – jest czymś, czego brakowało w poprzednich związkach reżysera. Ich dwoje dzieci, Morgane i Elvis, wyrosło w środowisku, gdzie sztuka jest codziennością, a polskie korzenie – mimo życia w Paryżu – pozostają żywe.